amerika uit, de tropen in

Amerika uit, de tropen in.

Ola mon amigos, eindelijk weer eens een berichtje van ons.
We hebben een tijdje in de middle of nowwhere gelegen vandaar.
In San Diego liggen we een weekje in een marina, 4 dagen betalen en 3 gratis. Wel weer even luxe. Volop douchen en een zwembad bij de hand. Er liggen weinig cruisers en de mensen die in de jachthaven zijn, hebben niet veel belangstelling voor ons. We zijn blij als de laatste dagen de Vakasa er is. Zij kunnen in een groot zwembad met bubbelbad. Wat we gretig doen natuurlijk. We houden ook een tafeltenniswedstrijdje. Het smashen ben ik nog niet verleerd, maar veel balletjes gaan wel in het net .
Ze hebben in SD veel watersportwinkels en een Yanmar dealer. We geven veel geld uit aan filters en reserve onderdelen voor de boot.
Bram haalt de warmtewisselaar uit elkaar en ontdekt dat er wier in zit, die verschillende gaatjes afsluit, waardoor de motor te warm wordt. Er zit weinig kalk in. Wat er zit, lost hij op met wc eend. Een nieuwe is echt niet nodig.
Ik ga een dag achter WW, wonderful Willy, zitten en naai een zonneschermpje voor de kaartplotter, een nieuw ankerhoesje en naai de bandjes van de huik, zodat de klippen niet meer los kunnen. WW naait fantastisch, het is een sailrite machine op 220V.
Richard, ontmoet in Elfin Cove Alaska komt een uurtje aan boord. Hij belt een vriend, Wally. Die vertelt ons veel goede plekjes in Mexico.
Voor zaterdag nodigt Richard ons uit bij hem en Sandy thuis. Als hij ons komt afhalen, levert hij gelijk de shaftshark af: een soort mes dat lijnen of wier doorsnijdt. Het is gemonteerd om de schroefas, vlak bij de schroef. Richard laat ons eerst wat zien van SD en daarna krijgen we een heerlijke pasta maaltijd voorgeschoteld. Het is heel erg gezellig. Ze hebben een prachtig huis, boven op een berg met schitterend uitzicht op de oceaan.
Vanuit SD zeilen we in een dag naar Ensenada, Mexico. We komen er netjes voor donker aan en de volgende dag helpt de dockmaster van Baya Naval ons met de inklaringspapieren. Hij maakt een hele stapel kopietjes voor de verschillende instanties. Het inklaren lukt niet in een dag, omdat de computer van de bank niet goed werkt. We gaan eerst naar immigratie, dan naar een bank, een kwartier lopen, om het visum te betalen, dan naar havenautoriteiten. De andere bankzaken doen we de volgende dag, voor verrekening van havenschulden en dan naar Customs. Als laatste halen we voor ons beiden een visvergunning.
Ondertussen is de Tarpan op de kant gezet voor een verfbeurt van de onderkant. Je mag er niet zelf aan het onderwaterschip werken en dat zijn nu juist waar we de klussen moeten doen.
De schilder, Miguel, doet de verfklus erg netjes en de monteur met Bram als hulp gaan het schroefaslager te lijf. Deze is uitgesleten en moet vervangen worden. Gelukkig hebben ze een handig apparaatje om het lager eruit te persen. 5 Uur arbeid en het lager is eruit en weer vernieuwd.
In het weekend zetten we de buitenkant in de was en glimt de boot weer als een tierelier. Ondertussen helpt Bram een Nederlands stel, Hans en Petra met de elektriciteit van hun boot. Als beloning nemen ze ons mee naar een pizzeria. Heel gezellig en makkelijk om Nederlands te kunnen praten. Het Spaans gaat ons slecht af. H en P zijn al een tijdje in deze contreien en wijzen ons de weg naar bijvoorbeeld de waterwinkel en de supermarkt. Eten is beduidend goedkoper dan in Amerika. We moeten erg wennen aan het geld, het is lastig om rekenen.
Maandag om 8 uur gaan we weer te water. We spuiten de boot af want ze is heeeeel vies geworden, van de werf en as van een bosbrand. Daarna varen we naar een andere jachthaven om de dieseltanks op te toppen. We moeten er een uur wachten, omdat de vulwagen nog niet klaar is en daarna moet het doorlopen naar de tanks. Achteraf hebben we nog geluk gehad, want er lagen drie andere boten te wachten om ook te tanken, maar die lagen in een box en wij aan de steiger van de pomp. 



Vanuit hier vertrekken we naar Benito eiland. Het eerste uur gaan we op de motor en daarna gaan de zeilen omhoog. Binnen 48 uur zijn we op de plaats van bestemming. Het eerste etmaal is niet snel, weinig wind. Daarna gaan we als een raket. De nachten zijn betoverd met de volle maan, overdag veel zon en een rustige zee. We vangen 2 yellow fin tonijnen van een cm of 60. Het is rauw en gebakken een echte delicatesse. Een droomtochtje niet?
De 3 eilanden zijn klein en kaal. De grootste is bewoond met vissers, nu nog maar 2 families, maar in december komen er meer. Ze vangen veel kreeft. Het dorp is nu overgenomen door de raven. Het decor is als in de film van de birds.
We lopen naar de vuurtoren, er groeit toch wel wat op het eiland: cactussen en agaven.
Er moeten hier ook zeeolifanten zijn. Met de bijboot nemen we een kijkje bij het middelste eiland. De zeeolifanten komen net als de vissers pas in december, maar we zien heel veel zeeleeuwen. De kleintjes volgen het bootje en springen dartelend uit het water of steken nieuwsgierig hun koppies uit om naar ons te kijken. Een paar groten passen op de kleinen.
De eerste avond hebben we weer een geslaagd potluck diner op de Vakasa.

De volgende tocht gaat naar Baya Santa Maria en duurt 2 etmalen. De eerste 12 uur moeten we motoren, maar de rest kunnen we rustig zeilen met nog een mooie maan met bijbehorende sterrenhemel en veel zon overdag. ’s Avonds zien we voor de 2e keer weer een groene flits. Dit is een mooi fenomeen, als de zon bijna onder is zie je op de horizon dat de zon een groen petje krijgt en dan onder gaat. Met de verrekijker is ‘t het beste te zien.
De tweede dag is Bram een vis aan het fileren, ja ze hebben hier erg goede visgronden, en ben ik brood aan het kneden. Gaat er een alarm af,………………… waar de hel komt dat vandaan. Na een paar minuten vindt Bram uit dat de autopilot, elektronische besturing, kapot is. Gelukkig kan hij het repareren met een oude gekregen zelfde autopilot van Pieter en Leenie. Van hun hebben we ook een gloed nieuwe zwaarder exemplaar gekregen, maar deze heeft B. nog steeds niet aan de praat gekregen. Waarschijnlijk is het elektronische kompas stuk of is de software verkeerd. B. heeft al heel wat uurtjes gestudeerd op de gebruiksaanwijzing, maar hij verdomt het.
De hele Bahahaha vloot ligt ook in deze baai. Dit is een rally van SD naar Cabo San Lucas, waar zo’n 160 boten aan mee doen. ’s Avonds lijkt de baai meer op een verlichte kerstboom.
De dag erop gaan we 20 mijl verder naar “Mag”bay. Veel boten van de rally blijven nog een dag. Ze hebben een rock en rol party met kreeft eten op het strand .
In MB ontmoeten we een andere boot en de volgende dag gaan de 2 vrouwen op strand strooptocht. Chrissie verzamelt een hele boodschappentas vol met schelpen en ik vind van allerlei wervels en botjes van vogels en ander gespuis.
Een dichtbij gelegen viskamp ziet er armoedig uit en overal zwerft van allerlei vuil. Ook een visdorp verderop het zelfde laken een pak. De mensen zijn niet erg toeschietelijk en wij wat afhoudend omdat we geen Spaans spreken.
Het dorp San Carlos 20 km. verderop, waar we met de bijboot heen varen zijn de mensen opener, maar spreken helaas ook geen Engels. De straten zijn niet bestraat en de huizen zien er armoedig uit. Er zijn wel overal tv schotels en redelijk veel auto’s. Bij sommige huizen staat een paard in de tuin, waarschijnlijk het vroegere vervoermiddel. De mensen zijn netjes gekleed en de schooljeugd probeert wat Engelse frases uit op ons. In een supermarkt kopen we wat groenten, fruit en kakkerlakkenspray en -hotels. De eerste hebben we al aan boord gehad. Hij zat in de bbqzak, jakkie. Ja we kunnen merken dat we weer in de tropen zijn, meer ongedierte en muggenbeten op ons lijf.
Het voordeel is wel dat we weer heerlijk kunnen zwemmen in water van 26 graden en een hemdje en korte broek voldoet.

Zaterdags willen we vertrekken naar Cabo San Lucas. De dag ervoor varen we alvast een stukje om de afstand een beetje te bekorten. Dit komt ons te staan op een doorwaakte nacht. De ankerplaats is niet goed beschut tegen de harde wind en Tarpan ligt verschrikkelijk te bonken in de golven. Beiden zijn we bang dat er iets stuk of fout gaat, vooral met het verhaal van de Rapy in ons achterhoofd: B en H komen met hun boot aan lager wal, de ankerketting breekt en de ketting komt in de schroef. Ze driften stuurloos over een zwemlijn en drijven razendsnel richting strand. H. probeert nog een keer de motor te starten en verdomd die slaat aan. Als hij bij de zwemlijn is stopt hij de motor en schiet over de lijn. Dolblij en met knikkende knieën varen B en H naar een veiligere plaats.
Hier stop ik met nog meer verhalen anders wordt het veel te lang.
Liefs B en A
America out, the tropics in.