nog een kleine twee weken

NOG EEN KLEINE TWEE WEKEN!!!!!
Hay everybody,

Begin maart, opening van het seizoen, heeft de gemeente een leuk aanbod van toeristje spelen in eigen stad. Heel veel mensen kopen een kaart voor 10 dollar en kunnen zo veel attracties gratis of voor de halve prijs in. Wij doen dat ook en hebben 4 dagen een druk programma:
De Abkhazi Gardens , we lopen er via de ons bekende waterkant heen. De tuin is niet groot, maar 100 jaar geleden schitterend aangelegd, op een uitgelezen plek. Nu wordt hij bijgehouden door vrijwilligers. De lente wil nog niet zo vorderen, dus alles is pril en wil dolgraag eruit. De vrijwilligers zijn overal en willen veel uitleggen. Ze hebben een rivier gesimuleerd met gras en struiken. Er zijn verschillende vijvers met een paar schildpadden die zich niet willen laten zien. De rododendrons zijn volop in de knopen en de narcissen en krokussen kleuren het groen.
In de Undersea Gardens zien we alles wat er hier leeft, bloeit en groeit in zee. Een duiker laat de species zien. Het interessants is de Wolf Eel, zijn soort bestaat al 16000 jaar. Hij ziet er pre historisch uit en duikt regelmatig op. Ik kan niet ophouden om naar hem te kijken, hij is zo lelijk. Er zijn verschillende Dungenes krabben. Zij zijn een delicatesse hier en heel beroemd. ( hopelijk gaan wij ze vangen met de gekregen krabbenpot van Ruth en Ralf). Hij laat ook een grote donkerrood gekleurde inktvis zien met grandioze zuignappen. En natuurlijk veel verschillende soorten vissen waaronder zalm en rockcod.
Ook gaan we naar Miniaturworld. Het is een grote verassing en super mooi gedaan. We kijken er beiden ons ogen uit naar de vele uitgebeelde situaties. Niet alleen de kinderen vergapen zich eraan, maar echt iedereen. Zo hebben ze de tweede wereld oorlog uitgebeeld, Indianen dorpen, een stad in 1900, het Amstel hotel in Amsterdam, een circus en nog veel meer.
Het BC museum is een topper. Samen met Joanneke en Jan van de Witte Raaf zuigen we de historie van BC in ons op. Na twee uur hebben we nog maar een vijfde gezien en haasten we ons naar de Imax film. Deze sluit mooi aan op het museum. Het gaat over een ontdekkingsreis van oost naar west. Lewis en Clark moeten de doorgang vinden naar de Stille oceaan. Ze vinden de oorsprong van de rivier, maar stuiten op een enorme bergketen zonder waterstroom, geen doorgang dus. Mooie natuurbeelden, voorstelling hoe het vroeger geweest moest zijn en spanning.
’s Middags gaan we de andere zalen bekijken. Ze hebben veel nagebouwd: treinstation, straatjes, een groot zeilschip met de verschillende geluiden erbij. Echt goed gedaan. Als laatste bezoeken we de foto tentoonstelling. De ene foto is nog mooier dan de ander. Er zijn veel natuurfoto’s, helaas is het verboden om te fotograferen. Het laat me zien dat ik een beginner ben en nog veel kan leren.
Joanneke en ik willen een Kayak les nemen, maar het waait die dag te hard. We mogen een betere dag terugkomen, maar hebben dat nog niet gedaan.
De laatste dag gaan we per bus naar de beroemde Butchard Gardens. De buschauffeur vertelt allerlei wetenswaardigheden. We komen als eerste aan en het is redelijk rustig. We zien de tuinen niet in zijn echte pracht en praal, maar wel de prachtige opbouw. De tuinen zijn aangelegd door de vrouw van een cement magnaat. Hij delfde steen en zij zag hoe lelijk de groeves werden achtergelaten. Dit vond zij onverantwoord. Elk jaar bezoeken honderdduizenden mensen deze omgetoverde steengroeve. Elke week is er een vuurwerkshow. Een Japanse keizer heeft jaren geleden 100 kersenbomen geschonken om de oprijlaan te verfraaien. Als het ’s middags gaat regenen vluchten we naar de vlindertuin, 2 km. verderop. Het is er superwarm en vochtig. De vlinders vliegen om je oren en de mensen ook. In het midden hebben ze een vijver met schildpadden en flamingo’s. Het verbaasd me elke weer, hoe oranje die zijn en hoe gracieus. We kunnen niet zo goed wegkomen hier en genieten van de warmte en de tropische pracht.

De week erop gaan we op jacht naar een matras. De oude is “dood” en wij hebben pijn in de heupen en rug. Het valt niet mee, Bram speurt internet af en samen maken we een paar fietstochtjes naar verschillende zaken. Het probleem is de dikte. Gelukkig vinden we een zaakje en we bestellen een stug latex matras. Een dag voor aflevering belt de leverancier dat het 3 weken levertijd is. . Hij gaat proberen het bij een andere firma te bestellen. Een uur later belt hij dat hij er toch nog een heeft liggen in zijn magazijn. Wij nemen het en de volgende dag levert hij het op maat gesneden af en neemt gelijk het oude mee. Het is inderdaad vrij hard, maar het ligt stukken lekkerder dan in een zachte kuil en op de bodem.

Op de tocht naar Sooke park gaan we eerst een stuk met de bus, de fietsen voorop de bus in het rek. We stappen uit bij het 17 mijlhouse en dan begint de pret. De heuvels hier zijn vrij steil, de weg smal en kronkelig. Het is spannend en razendsnel om de berg af te gaan. De tranen stromen over onze wangen en de kou slaat op onze longen. Dit gaat snel over als we bergie op gaan, in de laagste versnelling kruipen we naar boven en voor we op de helft zijn lopen we al. En dat zo’n 7 maal. De medewerkster van het VVV vertelde dat het een km. of 4 is. We doen er meer dan een uur over voor we in het park zijn, de km. kloppen niet volgens ons. Het bos is sprookjesachtig en mossig. We willen naar de kust lopen, maar dat halen we niet, omdat we een etentje hebben bij Roger en Jocelyn. De terugweg is ietsje meer de berg af dan op, maar als de bus eraan komt, kan er maar een fiets op. Bram offert zich op en wacht een klein uurtje op de volgende bus. Ik wacht op de boot, want Bram heeft de bootsleutels in zijn zak. Gelukkig is het fraai weer en kan ik uitrusten onder het kapje. :) Het is supergezellig en lekker eten bij R en J. De dag erop nodigt R ons uit om mee te vliegvissen. We rijden naar zijn favoriete visstek. De stroomversnelling en de natuur is indrukwekkend. Het regent pijpenstelen en i.p.v. vissen laat hij ons een stukje Vancouver Island zien, trakteert ons op muffins en zoete taart en we bezoeken een scheepvaart museumpje.
Het weekend erop hebben we de potluck met de O.C.C. heel gezellig en lekker eten.

We doen niet alleen leuke dingen, we zijn ook druk bezig om Tarpan voor te bereiden op Alaska. Bram isoleert haar nog beter om wateroverlast te verminderen, ik naai een gordijn om de voorpiek af te sluiten en doen inkopen voor ons zelf en de boot. Ik ga cola inslaan en denk wel even 4 pallets cola mee te nemen op de vouwfiets. Het is zoals Bram al voorspelde geen makkie. Per 12 blikjes is alles verpakt in dun karton. Zie nu maar eens de 8 pakken achterop de bagagedrager te krijgen en ook nog een fiets vast te houden. Als dit na een kwartier gelukt is en ik de snelbinders erover wil trekken, steigert het “paard” en rollen de pakken limonade over de grond en breken er twee. Gelukkig heb ik mijn rugzak mee en worden er 24 blikken daarin gestopt. De rest wordt weer achterop de fiets gelegd en nu met succes vastgesnoerd. Voorzichtig lopend, stoepje op en af leg ik de km af naar de boot. Als ik een straat oversteek glijden er drie pakken van de bagagedrager af en de blikken rollen weer her en der heen. Eerst mijn fiets tegen een boom zetten en dan maar rapen. Twee blikjes hoor ik sissen, die hebben de vallen niet overleeft . De kartonnen om de cola zijn gescheurd en mijn rugzak is vol. Om het zadel zit gelukkig een plastic zak. Met veel gepriegel haal ik deze eraf en kan ik het vullen met gedeukte blikken. Bram vraagt zich al af waar ik toch blijf en reikt mij tassen aan om de blikken in te doen en een doekje om ze schoon te maken, als ik er eindelijk ben.

Met Tim en Denise van een andere boot gaan we naar een ijshockey wedstrijd. IJshockey is hier wat voetbal in Nederland is. We zitten hoog achter het doel en kunnen alles goed life of op het tv scherm bekijken. Er vallen 7 doelpunten, maar het gaat zo snel en de puck is zo klein dat we er maar een echt gescoord zien worden. Zelfs de herhaling missen we op de TV. In de pauzes worden allerlei spelletjes gedaan: Zo mogen de toeschouwers een puck met naam op een cirkel gooien en worden er twee uitgepikt voor een prijs. Vallen er loten uit de lucht, die opgevangen kunnen worden. En komen er stellen op het scherm die elkaar mogen kussen als ze zichzelf zien.
De wedstrijd is fair en er wordt weinig gevochten. Af en toe schrik ik me wel dood van de klappen tegen de railing. Tim legt de spelregels uit, maar ik heb hier weinig van mee gekregen. Het is veel te leuk om de wedstrijd mee te beleven. Hele families leven mee met de spelers en moedigen ze luidruchtig toe.

Kijk net uit het raam en zie het hagelen en we willen graag lente :) De haven is opgezegd voor 1 april en de sportschool ook. Nu maar duimen dat het wat warmer wordt. Maar vertrekken doen we op de 31e.
Groet B en A en ook voor jullie een lekker warm voorjaar toegewenst :):):)
Hopelijk is het verhaal niet te lang geworden?