alaska uit, Canada weer in

Hallo allemaal, daar zijn we weer

In Sitka overnachten we 6 dagen in de jachthaven en liggen op een prominente plaats in de haven. Heel veel mensen passeren de Tarpan, ze willen heel graag ons verhaal horen en ondertussen bewonderen ze de boot. We zien er verschillende boten terug,die we al eens ontmoet hebben en het wordt een gezellige boel.
Met Chuck en Eska van de Seamist gaan we naar het beren weeshuis. Er wonen daar 5 beren in 2 oude opslagplaatsen van een houtmolen in een beerproef vriendelijke omgeving.
Het is echt schitterend om de beren op zo’n mooie plaats en zo dichtbij te kunnen observeren. Aan de andere kant ook triest omdat ze niet meer in de vrije natuur kunnen leven, nu ze aan mensen zijn gewend en door hen gevoerd. Ze mogen er alleen nieuwe beertjes opnemen als ze plek hebben gevonden na hun herstellen. Meestal is dat in een of andere dierentuin.
De medewerkers zijn zeer gedreven en vertellen vol vuur over hun beesten en de gewoonten.
Mijn camera en die van Bram maken overuren.
4 Juli is Amerika Onafhankelijkheidsdag, met groot vuurwerk en overdag volksvermaak. Op de Seamist krijgen we een typisch Amerikaanse bbq, met gemarineerde steak, knoflookbrood, salade en maïs aan de kolf. Na het eten start het vuurwerk. Het is nog niet helemaal donker en de volle maan fonkelt aan de hemel en in het water. Voor zo’n klein stadje is het een heel groot vuurwerk en met de volle maan erbij iets heel bijzonders. Met de sterretjes maken we een beetje ons eigen vuurwerk. :):):)
We voeren ook nog wat klussen uit: Bram ververst de olie en gaat de mast in om alles weer eens te checken. Helaas zit er weer een haarscheurtje in het kotterbeslag. Over een maand willen we dat in Port Townsend gaan aanpakken. Hopelijk kan dat in de mast gebeuren en hoeft die er niet af.
Ik koop de hele echte xtratuff Alaska gevoerde regenlaarzen. Hoor ik er eindelijk bij hier in Alaska, alleen zijn we bijna weer in BC :)

Na Sitka nemen we een dip in de hotsprings van Goddard en liggen daar prachtig voor anker. Verschillende vissers hebben dezelfde behoeften, gelukkig zijn er 2 badhokken en kun je er goed door de bush wandelen. Er is te merken dat het warmer wordt, want we worden aangevallen door de muggen, de kachel hoeft minder aan en regelmatig gaat het vliesdekentje van bed.
In Scow Bay schuilen we 2 nachten voor harde wind en veel regen. We laten ons zelf uit in vol regenpak met laarzen en wandelen wat langs de kanten, maar komen niet ver. Bram heeft geloof ik wel 4 boekjes er doorheen gejaagd en ik mijn sudoku puzzelboek vol.
De volgende stop is Egg Harbour. Deze heet zo, omdat de Indianen vroeger hier ankerden en op rustig weer wachtten, om naar het naastgelegen eiland de eieren van de vogels te stelen. Het is er een leuke, natuurlijke beestenboel: een uur lang horen en zien we een walvis de kanten bevissen, de zeeotters spelen om de boot, de vogels vliegen krijsend over de Tarpan, af en toe horen we andere dieren ademen, waarschijnlijk zeehonden en ‘s avonds diner op het terras. We horen echt alleen maar de natuur, dat is oorverdovend mooi en rustgevend.
Van hieruit gaan we door de El Capitan pas. Spanning en sensatie, het regent pijpenstelen, waardoor we een waardeloos zicht hebben, de pas is heel smal en ondiep en het is bijna laagwater. Het is heel jammer dat het zo hard regent, de omgeving is schitterend mooi.
De pas leidt naar de El Capitan grot. Deze gaan we de dag erop bezoeken met een gids. Het blijken er twee te zijn en wij zijn hun enige klanten. Deze zandsteen grotten zijn zeer uitgebreid en pas recentelijk ontdekt.(1990) Er zijn al hele mooie archeologische en historische vondsten uitgekomen. Een bruine beer van 45.000 jaar oud en indicaties van menselijke bewoning van 10.000 jaar terug.
De gidsen zijn geweldig, ze vertellen veel wetenswaardigheden en laten ons veel zien en doen.
Het is nog maar een “baby”grot met pas ontwikkelende kristallen en stalactieten en –mieten.
Het zandsteen lost langzaam op in water en gaat een chemische en natuurlijke reactie aan, waardoor gangen en holen ontstaan.
Het is er best koud en nat, maar met onze laarzen en regenjassen aan gaat het prima. We kruipen achter elkaar nog in een paar spelonken, best spannend. Bram heeft de duik zaklamp meegenomen. Blanche is er heel gelukkig mee en kan meer details laten zien. Fosforescerend gesteente, doorzichtig “spekrots” en superhoge wanden.
Als we weer buiten komen schijnt heerlijk de zon en gaan we een stukje verder varen.
In Naukati Bay ondervinden we voor het eerst een onvriendelijk sfeer. De mensen willen het liefst dat we ophoepelen en gauw ook. Dit in tegenstelling tot alle andere ervaringen in Alaska. Overal zijn we van harte welkom en is iedereen in ons geïnteresseerd.
De volgende morgen staan we om 6 uur op om vroeg te kunnen vertrekken. Alles zit potdicht van de mist. We ontbijten op ons gemakje en de wolken trekken een beetje op, we gaan. Zigzaggend varen we door de laaghangende mist en de weerspiegelingen op het water en de zon piept bijna door het wolkendek. We zien zelfs een mistregenboog, niet de kleuren, maar wel de boog. Dit fenomeen heb ik nog nooit gezien. :)
De laatste twee uur trekt de wind aan en hijsen we de halfwinder erop. Dat is hard nodig, want hij stinkt de zak uit. Een week geleden hebben we ook een paar minuten kunnen zeilen, maar heel snel ging het regenen en was het zeil zeikie nat. Als we in Craig aankomen komt de missionaris boot langs en geeft ons een paar foto’s die ze gemaakt hebben van de eindelijk zeilende Tarpan ( zie foto)
In Craig gaan we op bezoek bij een kunstenares, die we kennen van een veel door ons herlezen boek die haar vader schreef naar aanleiding van een schipbreuk in deze contreien. Bram herleest hem direct nog een keer. :) Met een 9 meter boot varen vader met drie kids in de winter, 200 mijl om naar de tandarts te gaan. Op de terugweg belanden ze in een sneeuwstorm en weten hun positie niet. Ze stranden op de riffen en trekken samen een paar weken over land verder zonder spullen, want deze hebben ze verloren. Ze maken een vlot. Het laatste stuk gaan vader en zoon alleen verder en laten de 2 zussen achter. Ze overleven het allemaal wonder boven wonder. En zo te zien is zij, Cindy Wortman er goed doorheen gekomen. Haar broer heeft volgens zeggen wel een tik van deze tijd mee gekregen. Als we afscheid nemen krijgen we een kerstbal met de Alaska vlag erop. Deze schildert ze en andere medewerkers, met de hand en verkoopt ze.
Van Craig naar Prince Rupert zeilen we grote stukken met een heerlijk noordwesten windje en dan komen we weer op Canadese grond.
Alaska is een speciaal land en behoort tot Amerika. De mensen zijn er verschrikkelijk aardig en open. Ze houden heel erg van de natuur en hun vrijheid. Ze leven over het algemeen sober. Verschaffen zichzelf vis, vlees en andere spullen uit de natuur. Er is geen misdaad en de leefgemeenschappen zijn klein en afhankelijk van elkaar. Het weer is ronduit slecht, nat en koud. Toch trekken veel mensen voor het eerste naar deze gebieden en het weer nemen ze op de koop toe. En zijn happy als de zon hun mooi land beschijnt, maar niet te heet graag.
Wij zouden hier voor het sociale leven , de vrijheid en de schitterende natuur met zijn uitgebreide dierenleven zeker kunnen aarden, maar al die regen en kou zou ons deprie maken.
Tot de volgende keer maar weer, groet B en A