Continue story Carieb en visum

Hallo iedereen, Culebra, Spaanse Maagden eilanden, 16-4-2011

Na een lange wandeling en een wilde apenfamilie gezien te hebben op st Kitts gaan we verder naar st Barts. Het is daar een drukte van belang, de Bucket race gaat beginnen. ’s Morgens gaan we met de dinghy naar Gustavia. De haven ligt helemaal vol supergrote snelle jachten. Op alle schepen loopt de bemanning zenuwachtig heen en weer en zijn van alles in orde aan het maken voor de wedstrijd. De ankers worden gelicht met behulp van duikers, want de haven is krap en de boten duur. Een duiker maakt er een show van en komt 4 meter omhoog met het anker en laat zich dan in het water vallen.
De grootste boot is de Maltese Falcon ontworpen door Gerard Dijkstra , is 80 meter lang en super modern getuigd. Het is een schitterend gezicht om zo’n groot bakbeest aan de wind te zien varen, zij hangt echt op een oor. De mooiste vinden we allebei de 2 J jachten, de Ranger en de Hanuman. Op de Velshida, ook zo’n “oud” J jacht, hebben we 8 jaar geleden gezeild op de Britse Maagden eilanden. Een dag die we nooit zullen vergeten.
De schepen zeilen drie dagen verschillende parcours en 2 dagen kunnen we ze van vrij dichtbij zeilend bekijken. Er doen 40 boten mee.
Wij liggen in de baai Colombier, azuurblauw water en regelmatig steekt er een koppie van een schildpad boven water, soms op verschillende plekken tegelijk. We weten niet welke kant we dan op moeten kijken.
Van de vorige keer weten we nog dat er een goede bakker is met verschrikkelijk lekkere gebakjes en cappuccino. Wel een uur lopen heen en een steile berg op, maar de beloning smaakt erg goed. De terug weg met een zingende buik is een stuk makkelijker.

De volgende stop wordt st Maarten. We moeten er verschrikkelijk veel regelen en kopen voor het volgende stuk van de reis. We gaan aan de Franse kant in de Lagoon liggen. Het is geen blauwe helaas, zelfs een beetje vies. We liggen redelijk dicht bij de watersport zaken en zijn daar regelmatig te vinden om geld uit te geven aan onze veeleisende dame, de Tarpan en ons zelf: nieuwe blokken, antifauling voor de volgende keer, elektronische kaart van Canada, nieuwe wc pomp, waterdichte tas voor de laptop enz enz.( We zijn blij dat we gauw naar de Bahamas varen en dan een maandje rustig aan kunnen doen met de kas)
In Philipsburg kopen we allebei een nieuwe zonnebril. Die van Bram was overboord gegaan door een hoge golf en de mijne had ik laten liggen bij een waterval in Guadeloupe dacht ik, totdat “het” opeens herrees tijdens grote inkopen. “Het” ligt zomaar ineens in het winkelwagentje toen ik de boodschappentassen aan het ontwarren was. Ik zie me zelf ontzettend dom kijken en geloof het gewoon niet. Bram ligt helemaal in een deuk en is ’s avonds mij nog aan het plagen.
Bram bezoekt er de tandarts omdat hij zich zorgen maakt om zijn voortand, die steeds meer naar voren gaat staan. Hij gaat naar de tandarts die naar zeggen goed is, maar het heel druk heeft en je twee maanden van te voren een afspraak laat maken.
De assistente zegt kom maar mee en zet Bram in de stoel en drie seconden later staat de tandarts te kijken en advies te geven: laten zitten, totdat je er echt last van krijgt. Tand zit nog goed vast en zal nog meer naar voren groeien. Tegen te houden door een plastic gebitje over het bovengebit en tijdens het slapen indoen. Of hele dure oplossing, tand eruit en een brug plaatsen van 5. Nu zijn jullie natuurlijk nieuwsgierig wat de oplossing gaat worden en wat de kosten zijn.
Nou, Bram laat het voorlopig maar lekker zitten zo en de kosten zijn nada, zijn advies is gratis. :):):) Deze man mag van mij de warme douche van de consumenten gids krijgen.
Verder ontmoeten we heel veel leuke mensen en zijn veel aan het babbelen, netwerken en borrelen in Lagoonies en op verschillende boten, zoals de Boyo, de Bleufin, de J en B enz. enz.

Natuurlijk gaan we ook naar de attractie van st Maarten. Vliegtuigen kijken die opstijgen en landen bij het vliegveld. Je wordt er compleet gezandstraald en verhit door het zand en de uitlaatgassen en voor dit gebeurd zwaait de bemanning superaardig naar je vanuit de cockpit.
Het hek waar iedereen zich noodgedwongen aanvast houdt staat al helemaal losjes in zijn cement blokken. Het opstijgen kun je niet eens zien, omdat je ogen dicht geplakt zitten, maar voelen en horen doe je het des te beter, zowel de mensen als de motoren van de vliegtuigen. Er staat constant een politie auto met zwaailicht die de auto’s tegenhoudt tijdens het opstijgen.
Zelfs als ik in de zee aan het zwemmen ben en er een vliegtuig opstijgt, moet ik mij omdraaien voor dit geweld.
Zondag morgen ga ik met Ingrid, een gast van de Bluefin, naar een mis in Philipsburg. Om half 8 pakken we de bus en zijn wat te vroeg in de kerk. Het is toch al aardig druk en als de mis een half uur later begint is het stampvol. Het duurt 1 uur en drie kwartier, maar is zijn tijd dubbel en dwars waard. Dit is nog echt een sociaal gebeuren met een hoop gemeenschapzin. Jong en oud zit in de banken en zingt en swingt mee. Voor Ingrid en mij is de mis herkenbaar, omdat we allebei katholiek zijn opgevoed.
De kapelaan is meer een conferencier en kan preken en overtuigen als de beste, op een zeer prettige manier en heeft erg veel humor. De gemeenschap praat terug en geeft antwoorden en er wordt veel gelachen. Zelfs de kleine kinderen zijn heel lang rustig en hoor je haast niet. Een jongetje van een jaar of twee krijgt de lachers op zijn hand als hij op tijd een paar keer luidkeels amen meebrult. De meegenomen pakjes wicky worden leeg gedronken.

Na st Maarten willen we nu eindelijk het visum weleens geregeld hebben en we vertrekken met een heerlijk bakstag windje heel vroeg in de morgen naar de Britse Maagden eilanden. We komen er ruim voor donker aan en ankeren in de Gorda Sound, een waar paradijsje met azuurblauw water. Ik vertrek met tegenzin de volgende morgen naar Tortola. Vandaar kunnen we de ferry pakken naar st Thomas om met een list ons felbegeerde stempeltje te krijgen om Amerika in te komen. We vullen het esta formulier op de boot in en printen het uit om te laten zien dat het bevestigd en goedgekeurd is. Dit nemen we mee naar de customs om in te klaren op st Thomas. We staan vrij voor aan in de rij en zijn snel aan de beurt. Bram geeft geen problemen en heeft snel een stempel. Bij mij zegt de computer dat alles niet doorgekomen is en de dame in kwestie verwijst me zeer onvriendelijk naar de stoel om een groene waiveraanvraag in te vullen. Al snel roept ze me terug, want het gaat niet snel genoeg naar haar zin. Ik voelde me zeer opgelaten op die stoel en bekeken door een lange rij van zo’n 60 mensen.
Zij vult de rest in en ik krijg mijn paspoort terug met een stempel op de groene waiveraanvraag en ze roept de volgende klant. Bram en ik snappen er niets van en vragen ons af of het zo goed is. De bitsy dame snauwt dat het geen visum is en ook geen waiver en wijst ons de uitgang. Haar mannelijke collega ziet onze verwarring en vraagt of hij kan helpen. Hij legt uit dat allebei de stempels rechtsgeldig zijn en we de states in kunnen voor 90 dagen.
De ferry gaat pas laat in de middag terug en we lopen wat rond in een grote zoo, Charlotte Amelia. Er liggen drie supergrote cruiseschepen en het is stervens druk. Als we terug door de customs moeten ben ik bang dat ik het groene kaartje in moet leveren en mijn stempel kwijt ben en stop het daarom niet in mijn paspoort. Maar we kunnen zo doorlopen. De volgende dag varen we door naar de Spaanse Maagden eilanden.

We bezoeken eerst het kleine eilandje Culebrita. Een pareltje in de Caribische zee met helder blauw water en heel veel schildpadden die uiterst nieuwsgierig met soms drie tegelijk hun hoofden boven water steken. Met de bijboot gaan we de wal op en verkennen het eilandje. Er is een mooie oude vuurtoren die we beklimmen en mooie uitzichten bied naar alle kanten. Daarna lopen we naar een natuurlijke jacuzzi. We moeten goed zoeken waar het nu is, maar het is een sensatie om in te zitten en ook schrikken als het water over je uitgestort wordt.
Later in de middag gaan we aan de westkant liggen. Daar is het wat rustiger met de golven en het water is kristal helder, zelfs met het maanlicht zie je de koraalhoofden. Hadden we een ervan nu ook maar gezien toen we erover heen voeren met onze te grote diepgang. Ja dus we hebben even boven op een stuk koraal gezeten. Een heel stuk pas geverfde antifauling eraf. Een deuk en kras op de kiel en in Bram zijn ziel.
De volgende dag wordt heel spannend. We gaan inklaren en kunnen dan gelijk zien of het “visum” goed is, want Culebra hoort bij Puerto Rico en is Amerikaans. Ik kan erg kort hierover zijn: joepie de poepie geen problemen en ik heb zelfs een stempel in mijn paspoort. Dit hebben we helemaal over het hoofd gezien.
Culebra is heel verfrissend en kleurrijk, met Spaanse en Caribische invloeden en Amerikaanse spullen en hele mooie mensen. Een meisje van een jaar of 15 maakt ons helemaal gelukkig met haar stralende lach en uitleg waar de supermarkt is.
Vanavond gaan we bbqen met de Moonrise
Maandag willen we vertrekken naar de Bahamas als er voldoende wind is. Dat is 650 mijl. Daar blijven we een week of 2 en gaan dan door naar Amerika en Canada. Begin juni willen we in Nova Scotia zijn.
Genoeg voor deze keer, geniet van het mooie lente weer in Nederland en tot de volgende keer
Liefs Bram en Anja