Amerika

Hey guys, how are you today, Mystic, 2-6-2011

De maandag na aankomst in Amerika bellen we de douane met de pas gekochte prepaid telefoon. Een miskoop blijkt. Van de douane hebben we een 0800 nummer gekregen van collega-zeilers en denken vrij te kunnen bellen. Niet dus, alle belminuten worden er gewoon afgetrokken. ( de kleine lettertjes zaten verstopt in de verpakking ) En we zouden alleen maar hoeven bellen en het nummer van de cruisinglicence opgeven. Dit blijkt verkeerde informatie en Bram hangt ook nog eens 10 minuten aan de telefoon met de plaatselijke beambten en deze willen aan boord komen binnen een half uur. We mogen niet voor anker blijven liggen maar moeten aan de steiger gaan liggen van het towndock. Als ze langs zijn geweest, wat erg meeviel, vullen we de water- en de dieseltank.
Voor de eerste keer gelukkig, maken we de alom bekende, maar zeer domme fout. De dieselslang in de watertank hangen. Het stinkende goedje spuit uit de pasgevulde watertank over het dek en sijpelt langs de romp. De havenmeester is niet blij met ons, maar is wel behulpzaam en belt gelijk een bedrijf wat we moeten doen om de tank schoon te maken: tank leeg pompen, spoelen met 10 liter wodka en weer vullen. Voor we dit overhoop gaan halen spoelt Bram de net opgetopte tank een half uur en proeven en ruiken we uitgebreid het water daarna. Het smaakt en ruikt goed. :):):) Omdat de tank helemaal vol is er bijna geen diesel in de tank gekomen denken we. Deze truck herhalen we nog twee maal en het water is erg lekker.
Uit de ontluchtingsslangen lopen een uur later dieselsporen over het dek en bevuilen de lijnen. De lucht blijft weken hangen helaas. Misschien ook wel goed vergeten we dit voorval nooit meer.
Dinsdag willen we naar de watersportzaak Westmarine, 15 km. van de plaats waar we liggen. We hebben daar een elektronische kaart besteld van de oost en westkust van Amerika. We willen bij de plaatselijke fietsenmaker een fiets huren en ik op ons vouwfietsje er naar toe. De fietsenshop is dicht. Bij de toeristeninformatie vragen we of er ook een bus rijdt. Nee en een taxi is erg duur. Een medewerkster vraagt aan de bazin of ze ons weg mag brengen. Zo gezegd zo gedaan en zij levert ons netjes voor de deur af. De terugweg regelt Bram een privé chauffeur bij de kassa van Westmarine. Deze man brengt ons waar we maar willen: postkantoor, supermarkt en terug naar de boot. Ja het is echt niet geloven hoe gastvrij en behulpzaam de Amerikanen zijn. Ik voel me af en toe een beetje beschaamd en ze verwachten er niets voor terug.
De laatste avond hebben we een gezellige bbq met de Pjottertjes.

Vanaf Beaufort trekken we een stukje verder naar het Noorden via de Intra Coastal Waterways. Dit zijn binnendoor natuurlijke en gegraven verbindingen.
Het is prachtig groen en helemaal niet druk, niet met mensen en weinig boten. Het enige nadeel is dat we op nauwe stukken niet kunnen zeilen. Op de bredere wel. We zeilen soms keihard met een halve meter water onder de kiel. We passeren honderden bakens met vaak een groot rommelig nest van zeearenden bovenop. Er cirkelen heel veel roofvogels door de lucht of luieren in een boom.
De omgeving is afwisselend en mooi: prachtige rietvelden wuiven ons toe. Stukken met prachtige groene pas ontloken bomen. Ook velden met onthoofde kruinen en kale stammen, waarschijnlijk is er een tornado of storm overheen gekomen. Het vogelgekwetter is niet van de lucht. Af en toe zien we een paar verdwaalde houten Amerikaanse huizen met schommelstoelen op de veranda.
We ankeren 2 maal in de middel of nowhere met een ander bootje in de buurt op grote afstand. De grond is meestal zachte blub. Ons anker is daar niet happy mee. We zoeken op de kaart uit waar het hard is en daar houdt het perfect. Een Amerikaanse zeiler vertelde dat Belhaven een leuk plaatsje is. De grond is zachte blubber, dus daar zijn we na een paar mislukte pogingen weer weg gegaan. Wel jammer, want het zag er grappig uit. Maar het slaapt niet rustig als je weet dat het anker niet houdt.
Op een ander ankerplaats worden we met de schemering overvallen door hordes muggen. We gooien de boel dicht met horren en steken een muggenkool aan. ’s Morgens ligt de hele boot buiten, bezaaid met lijken, vooral onder de buiskap. We zijn een uur aan het ruimen en poetsen.
De volgende avond kan Bram het dunnetjes overdoen als hij het hor van de slaapkamer dicht doet. Honderden lijken vallen op het bed en de grond.

In Norfolk, Virginia, verblijven we 3 nachten aan een gratis towndock. Dit is een welkome afwisseling met ankeren. We kunnen nu zonder de bijboot te gebruiken het land op.
We gaan er voor het eerst weer eens shoppen in een groot winkelcentrum, maar kunnen niet goed slagen. Kunnen wel de voorraden optoppen in een goed gesorteerde supermarkt.
Met de paddlewheel ferry gaan we naar de plaats tegenover Norfolk en maken daar een historische stadswandeling en lopen langs het immens grote oorlogsschip Wisconsin en meerdere leuke plekjes. We zien regelmatig de eekhoorntjes in de bomen springen en nieuwsgierig naar ons kijken. Met Alli en Tim van een Canadese boot checken we het weer op internet en drinken en kletsen we gezellig wat.

De oversteek naar Atlantic Highlands verloopt na een dikke onweersbui met heel veel wind en een gore aanval van duizenden vliegen, die nog steken ook, rustig en bedaard. Een piepklein geel met zwart vogeltje helpt ons een paar uur om de vliegen op te ruimen en zelf zijn we uren moordlustig in de weer met de vliegenmepper. Het eind verliep wat stormachtig en mistig. Uren zit het potdicht van de mist en we zijn blij met ons nieuwe radar. Als we Sandy Hookbay binnenvaren trekt alles op en zien we hoe dicht we langs de zandbanken varen. Onderwijl verspelen we het vistuig aan een grote knaap van een vis.
De ankerplaats is snel gevonden en de dag erop lopen we 4 km. naar een andere winkel van Westmarine en kopen er een Amerikaanse handheld marifoon, waar de weerkanalen opzitten, zodat we altijd weervoorspellingen hebben uit de buurt.
De volgende dag maken we een lange wandeling van 3 uur langs de baai en zijn uitgevloerd.

De tocht door New York is spannend. We varen de eerste brug onderdoor, die zo’n 50 meter hoog is en een overspanning heeft van 300 meter zonder peilers. Echt indrukwekkend. We varen nog veel andere onderdoor. De meesten zijn al vrij oud en sommigen dubbeldeks. De wolkenkrabbers zijn huge en indrukwekkend. Het beklemt mij als ik zie hoeveel mensen hier opgepakt wonen en hoe druk het verkeer is. Helikopters vliegen af en aan en staan klaar op een veld om weer te gaan met draaiende propellers. Het is zondag en heel druk met allerlei bootjes. Daardoor draait het water als in een centrifuge en klotsen we heen en weer. Vooral als een motorboot vol speed langs vaart zonder vaart te minderen. Dat irriteert mij vreselijk.
Miss Liberty is grappig om te zien en haar eiland is vergeven van de mensen. Overal ruik je uitlaatgassen, maar we zien ook veel groen.
Bij de Hellgate, de naam zegt het al, hebben we veel stroom mee en gaan 10 knopen over de grond. Vandaar af zetten we de zeilen erbij en scheuren naar Manhassat Bay, Port Washington. Niet te verwarren met Washington DC. In het begin is het nog wat vlagerig, maar later heerlijk zeilen op vlak water en zijn we in de Long Island Sound.
We pakken een gele mooring boei op en liggen een paar dagen daar.
Opher en Liat komen erop bezoek. We hebben hen in Mindelo ontmoet. Zij liften mee op andere boten en stukken reizen ze met het vliegtuig. Het is een leuk weerzien en het voelt niet aan als dat we elkaar 5 maanden niet gezien hebben. Als zij er zijn krijgen we de douane en politie op bezoek. De douanebeambte is knorrig en heeft last van machtsvertoon. De details zal ik jullie besparen. Het loopt goed af en na een half uur zijn ze verdwenen.
Om onze trouwdag te vieren gaan we heerlijk uit eten bij een plaatselijk tentje. Bram krijgt eindelijk zijn Amerikaanse steak en is helemaal gelukkig en voldaan. Ik neem platvis met krabvlees en een garnaal. Als voorafje een Griekse salade en een soort pannenkoekjes met knoflooksaus. Heerlijk.
De Amerikaanse dollar is gunstig voor ons, de koers is 1 euro voor 0,71 dollarcent. Het levensonderhoud is zo’n beetje gelijk als in Nederland, maar dan in dollars. Dat scheelt 30 %, mooi meegenomen.:)
Morgen gaan we verder naar Mystic seaport. Een mooi zeevaart museum.
Tot de volgende keer B en A.