van BC naar Alaska

Hallo iedereen, daar zijn we weer en nu vanuit Alaska

Nadat Willy ons verlaten heeft gaan we in rap tempo verder. De ene keer kunnen we mooi zeilen en als de wind ons in de steek laat, gaat de motor aan.
De wind blijft in de Zuidoost hoek zitten, zodoende blijven we maar verder gaan. Het is gunstig om te zeilen, maar lelijk regenachtig weer en vaak veel wind. Daarbij is het nog koud ook brrrrrr….
Noordwest betekent mooi weer, maar wind tegen. Dan is wind mee en kou toch beter.

De tweede dag krijgen we een walvis op zo’n 7 meter van de boot. Waarschijnlijk verrassen we hem in zijn slaapje. Zijn rug is 3,5 meter in omvang schat ik en in zijn geheel een meter of 13 lang, echt gigantisch. Hij duikt snel onder en we zien hem niet meer terug. Het soort kunnen we niet determineren. Hij heeft een klein rugvinnetje, we denken een mink whale.
In Butedale leggen we aan bij een gammele steiger en hopen er witte beren te zien, de zogeheten spirit beren. Het mag niet zo zijn, we moeten het 2 dagen later doen met een fotootje van Amerikanen die er de volgende dag een gezien hebben daar.
We maken er een glibberige, gave mossige sprookjes wandeling in de regen, naar een meer waar de sneeuw nog op verschillende plaatsen ligt. Vroeger is hier een zalm inblikfabriek geweest en nu totaal in verval. De waterval is immens en geschikt om stroom op te wekken, wat de “caretaker”dan ook doet. Hij is een echte kluizenaar en leeft daar al 11 jaar, waarvan 4 in zijn eentje.

In Bischop Bay gaan we de hotpool in. Je kunt daar binnen en buiten zitten, maar binnen is aantrekkelijker i.v.m. het weer. Het is zowaar druk met boten: een motorboot, een zeilboot en een kleine cruiseboot. Ik blijf er te lang in en ben een beetje dizzy, maar wel heel schoon :) :) :).
’s Nachts worden we twee keer opgeschrikt en denken dat er mensen aan dek lopen, maar we zien niks, ook niet met de zaklamp. Echt spooky. Later in Ketchican horen we van onze gewezen “buurman” dat er nertsen op de boot zijn geweest en hij daar ook last van heeft gehad.
’s Morgens nemen we ons ontbijtje mee en doen het dunnetjes over in het warme bad. Gasten van de cruiseboot komen ook nog een keer en kijken er jaloers naar. Zo’n cruiseboot is lux, maar ontbijtjes in bad serveren ze niet. ;-)

Hartley Bay is de volgende stop. Het is een “droge” indianen nederzetting. De mensen zijn erg vriendelijk en 2 kinderen achtervolgen ons voor een praatje en zijn erg geïnteresseerd.
We maken er lekkere wandelingen, een over plankiers, die leidt naar het meer. Halverwege ligt de sneeuw nog. De andere gaat door de bagger.
Winkels hebben ze niet meer, alleen een snoep en limonade winkeltje. Met een ferrie gaan ze elke week naar de stad om boodschappen te doen. Ze leven van vissen en schelpen vangen en hebben er een “hatcherie”, een kwekerij van zalmeieren, die ze uitzetten als de zalmpjes een beetje gegroeid zijn.
De straten zijn van hout, net zoals al hun huizen. De oude verrotte breken ze niet af, maar zetten er gewoon een nieuwe naast.

In Prince Rupert, de laatste Canadese stad van BC, is het leuk om weer in de bewoonde wereld te zijn. De afgelopen weken hebben we weinig bewoning gezien, op Hartley Bay na, alleen een paar bootjes en dan meestal nog op afstand. Dat houdt ook in dat er geen winkels zijn en er brood gebakken moet worden. Gelukkig werkt de gist prima en rijst het brood goed.
We verlaten PR de volgende dag, omdat het nog zuidoosten wind is en zeilen naar Dundas Island. Daar moeten veel krabben zitten volgens Ralf en moet het erg mooi zijn. Het valt ons tegen en we vangen er geen enkel krabbetje. Wel een paar rockvissen.
We liggen er een paar dagen verwaait met een Noordwester. Wandelen kun je alleen langs de keien waterkant. Dat doe ik een paar keer om mezelf uit te laten. Ik vind er van allerlei mooie stenen en drijfhout. Vind het een beetje eng in mijn eentje, omdat ik niet weet of hier beren zitten. Daarom klap ik regelmatig in mijn handen of sla met een gevonden wandelstok op de stenen.

In Ketchican komen we weer op Amerikaans grondgebied en worden zeer vriendelijk ingeklaard. We blijven drie nachten lekker comfortabel aan de steiger met elektriciteit voor het straalkacheltje. Elke avond gaat deze aan om de kou te verjagen. Drie grote cruiseschepen leggen dagelijks aan en maken de stad onveilig. Al is het toeristisch wij vinden het erg leuk hier.
Bram heeft warme, niet lekke laarzen nodig. Het plan is om de enige echte bruine Alaska boots te kopen, maar het worden toch andere. De pasvorm staat hem niet aan.
Het weekend dat we er zijn proberen ze in het Guinesboek of records te komen met deze laarzen. Ze hebben een loop georganiseerd op dit schoeisel van 1 mijl en er zouden zoveel mogelijk mensen mee moeten doen. De hele dag zien we er mensen mee rondlopen. Of het gelukt is weet ik niet helaas.
We maken er een supergave, zware wandeling van 6 uur en als traktatie is de lunch in de sneeuw. Het is een mooie zonnige dag gelukkig en kunnen van mooie uitzichten en een opgedroogde modder- steenlawine genieten.
We doen er de was, de administratie, verscheidene boodschappen enz.. Taken die elke keer terug keren, zoals bij iedereen.

In Meyers Chuck liggen we aan een steiger en direct komt er een visser, met veel humor, een praatje met ons maken. Ondertussen komen er nog meer bewoners aan en er ontwikkelt zich een gesprek van oude jongens onder elkaar.
Vroeger woonden hier Noorse en Alaskaanse vissers met hun familie. De plek deed hen aan Noorwegen herinneren. Deze winter leefden er nog 4 mensen. In de zomer is het wat drukker met vakantiegasten en bewoners. Het aanwezige postkantoor wordt amper nog gebruikt.
Onderweg hier na toe zien we veel zeeleven: zeeleeuwen, dolfijnen en orka’s. Het is schitterend om deze killerwhales door het water te zien patrouilleren. Ze bewegen zo sierlijk en in harmonie met elkaar en door het water. En hun kleuren patronen bijzonder mooi. Het is moeilijk om het mooi op de foto of film te krijgen.
De volgende dagen zien we weer veel Dall bruinvissen. Zij lijken op kleine orka’s, ook zwart en wit gekleurd. Zij houden van snelheid. De Tarpan gaat te langzaam naar hun zin, meestal blijven ze maar kort bij de boeg op de golven meerijden.
We kunnen ze nu makkelijker herkennen aan hun specifieke opspattingen en kleine fonteintjes.
Als ik de krabpot uitzet, spot Bram onze eerste grizzlybeer. Moeder is niet alleen ze heeft een lichtergekleurd 1 jarig jong bij zich. Bram stuurt de Tarpan zo dicht mogelijk naar de kant. Mama voelt zich bedreigt en waarschuwt ons niet dichterbij te komen. Ze verdwijnen samen snel het bos in. Wat een belevenis.
De dag erop zien we een zwarte beer grazen, hij heeft een gekke plek op zijn kont. Met de dinghy kunnen we heel dichtbij komen en laat hij zich mooi filmen en fotograferen. Hij eet rustig verder van het gras. Een uur later zie ik een bruine puberbeer rennen langs de kant. Deze zit een paar vogels achterna en rent ze door het water achterna. Als we te dichtbij komen met de grote boot racet hij de beschutting van het bos in

Dit is het weer voor deze keer, allemaal de hartelijke groeten en een hele mooi zomer toegewenst, wij smachten er na. B en A