voorlopig zuid varen

Hallo allemaal,
Hier het verdere verslag van Glacier Bay en daarna.
We beklimmen een heuvel bij Reid Inlet , het is erg steil en stenig en komen snel in de sneeuw. De top halen we niet, maar het is erg leuk en geeft wat lichaamsbeweging.
Het uitzicht is mooi en mysterieus met zijn wit, zwart en blauw gekleurde ijswand en turkoois water, besneeuwde toppen rondom en in het midden de dobberende blauwe Tarpan.
De lente is hier nog niet lang geleden gestart. De blaadjes komen er net uit en er zijn verschillende katjes. Vreemd hoor want de zomer is vandaag begonnen.

De dag erop varen we naar Geikie Inlet, Shag Bay. Onderweg zien we heel veel zeeotters. De baby’s zijn al aardig groot en kunnen met mama mee zwemmen en onderduiken. Als ze jonger dan drie maanden zijn hebben ze teveel vet in hun vacht, zodat ze als badeendjes uit het water oppiepen als ze onderwater gaan. Ik kan ze voor het eerst heel goed bekijken door de verrekijker. Ze zijn echt snoezig en oh zo nieuwsgierig. Met hun pootjes voor zich, komen ze bijna een halve meter uit het water om alles beter te kunnen bekijken en om uit te rusten liggen ze heerlijk op hun rug te drijven of te peddelen. Ze zijn wel te ver weg om een goede foto te maken.
De ankerplaats is er heel diep, 33 meter, en het anker houdt slecht. We verlengen de ketting met 2 lijnen, 60 meter. Ze verwachten weinig wind en het is er erg beschut, zodoende blijven we lekker liggen. Bevriende boot collega’s maken om 8 uur een kampvuurtje op het strandje en wij houden hen gezelschap en drinken bailey met gepofte marshmallows. De krabpot hebben we uitgezet, met een platvisje als aas erin. ’s Morgens zitten er alleen zee-egels in de pot. De zeeotters hebben hier al huis gehouden, zij zijn gek op krabben en schelpen.
George laat ons een berggeit zien, een mama met kleine. Het zijn hele kleine witte stipjes. Hoe ze kunnen lopen op zo’n steile berg is mij een raadsel. En hoe G ze kan ontdekken nog meer.

Daarna gaan we verder naar de Fingers. De eerste ankerplaats is gaaf, er zwemmen veel zeeotters en ik hoop een paar goede foto’s te kunnen maken, maar het is echt te diep, de kanten lopen steil op en de kaart klopt van geen kanten. We gaan een baaitje verder proberen, de diepte valt hier mee, het lijkt niet zo mooi, maar het pakt goed uit. Voor het avondeten verschalken we 5 scholletjes en er lopen verschillende zwarte en grizzly beren te grazen aan de kant. Een daarvan is bijzonder mooi. Bram denkt in eerste instantie dat het een witte is. Hij is licht bruin/grijs met een donkerbruine streep over zijn snuit en rug.
De dag erop vang ik nog een paar scholletjes en daarna onze eerste …………….zalm. We herkennen het pas als zalm als hij opengesneden op de plank ligt. Hij is op een vreemde manier gevangen, met de buzzbom en het haakje is in zijn zij terecht gekomen. Dat het niet los is gekomen is onbegrijpelijk. Het vel van een zalm is een beetje leerachtig en sterk. Lucky we :):):). De platvissen hebben we maar terug gegooid, het vriezertje is vol.
De hele middag en avond duiken er kleine dolfijntjes boven water en we horen ze ademen. En hele zwermen zwarte vogels met witte stip, die elk uur een ommetje maken en met zijn alle tegelijk opvliegen. Het veroorzaakt een heel bijzonder geluid door het klapperen van de poten en de vleugels op het water.

Voor de laatste nacht in Glacier Bay varen we naar Barlett Cove. We zien wat zeeleven, maar als we er bijna zijn piepen er walvissen voor de boeg op. We stoppen de motor en dobberen een uur rond. Ik zie een grote bubbelcirkel, maar geen walvissen meer in de buurt. Bultruggen jagen vaak in kleine groepjes door een net te maken van luchtbelletjes, waardoor de kleine visjes en krill gedesoriënteerd raken. Zij hebben daardoor een hele kolom met heerlijk eten in een hele korte tijd. Helaas zien we dat niet. Wel 3 groepjes van 4 die steeds onderduiken en hun staart laten zien en daarbij een heel hard toeterend geluid maken. Ondertussen zien we steeds hun fonteinen en horen we ze ademhalen. Het geluid draagt ver op het water. Bram en ik kijken daardoor regelmatig de verkeerde kant op, om de walvissen te spotten

Ik had graag ’s morgens met een boswachter een wandeling door het bos gemaakt, maar het weerbericht geeft harde wind op voor de middag, daarom vertrekken we vroeg, 5 uur, richting Elfin Cove ( is het een mooie naam of niet, daar wil je toch naartoe). Het stroomt hard op bepaalde plaatsen. Hier komen veel vissers. In een coöperatie beheren ze een winkeltje en een wasserette met douches. Het is er schilderachtig en we hebben het geluk dat het zonnig weer is. De laatste 5 dagen in Glacier Bay ook al. Dat maakt het leven en de omgeving nog mooier en aangenamer.
Ze hebben er geen auto’s en straten, alles gaat met de boot, de benenwagen en karretjes over de boardwalks (houten straten).
De vaste bewoners, 25 stuks, zijn vriendelijk en praatgraag. Er zijn 4 lodges, c.q. hotels, waar mensen komen vissen op zalm en heilbot. De vangst wordt schoongemaakt en ingevroren naar de toeristen hun huisadres opgestuurd. Een visser vertelde dat hij voor een heel jaar vis heeft op deze manier. Ze vangen dus gruwelijk veel. Wat zo’n reisje kost hebben we maar niet gevraagd, maar het is big business.
Christiaan, een jongetje van een jaar of 10 die daar woont, vangt een forel vlak bij onze boot en wil het niet mee naar zijn vader nemen en geeft hem daarom aan mij. Deze smaakt gebakken heerlijk op ons lunchboterhammetje. Die middag ben ik uren zoet met algvisjes vangen en andere waterdiertjes te ontdekken, samen met Christiaan. Niks leuker dan de wereld door de ogen van een kind te beleven. ’s Avonds krijgen we nog een supergrote, verse zalmfilet van een visser, om op de bbq te gooien. We barbecueën er 2 keer van, njam njam.
De dag erop doe ik de was en deze kan voor de verandering droge in de zon. Bram wandelt langs de steigers, maakt wat praatjes en zet de kuip en het opbouwtje in de was. Na het douchen ligt er een boek van Costa Rica in het gangboord met een paar eigengemaakte mueslirepen. Jammer dat we ze pas eten als we de maker verlaten hebben, ik zou graag het recept hebben.

De volgende stop is Pelican, een andere kleine gemeenschap die van de visserij leeft. Helaas is de visfabriek gesloten en is er geen brood meer te verdienen. Vroeger waren hier 400 mensen, nu nog 68. De winkel is gesloten, de drankwinkel, het postkantoor en het benzine station nog niet. Ook hier geen straten, maar boardwalks, wel wat meer squats en andere elektrische voertuigen.
Drie opeenvolgende dagen hebben we happy hour met 3 koppels. Erg gezellig en iedereen heeft sterke verhalen te vertellen. Op de Zuccini is de dynamo stuk en Bram kan hem repareren. Na het maken nodigt Don ons uit voor een lunch bij de plaatselijke koffieshop. Een heerlijke visburger, Bram met zalm en ik met rockfish.
’s Morgens laat een inwoner foto’s zien van Torch baai. We moeten daar zeker naar toe. Helaas is dat weer naar het noorden en we zijn van plan om juist meer de zon op te zoeken en de warmte. 50 Jaar geleden is daar een vloedgolf geweest van 35 meter hoog. Heeft verschillende vissersboten laten zinken en er zijn mensen verdronken. De veranderingen zijn nu nog waar te nemen.

Vanaf Pelican gaan we naar Kimshan Cove, daar staan veel oude huizen uit de tijd dat hier goud gedolven werd. We bezoeken een paar van die bouwvallen. Eentje is nog in gebruik voor noodgevallen en een ander is opgeknapt en in gebruik als vakantiehuis. De zeeotters zwemmen in de baai. Op de terugweg naar de boot gaan we even langs om gedag te zeggen bij de Sea Mist. We worden uitgenodigd voor een Margarita en mogen gelijk mee-eten: chili met maïsbrood, erg lekker.

Dit is het weer voor deze keer, allemaal de hartelijke groeten
Het mailadres wat ik de vorige keer heb opgegeven is bijna goed, maar moet zijn:
brambruinse@hotmail.nl , dus geen com
B en A