weer in Amerika, met onderbrekingen naar SF

Weer in Amerika voor een paar maanden en met onderbrekingen naar S F
Hallo allemaal,
Het wordt weer tijd voor een verhaal op de website.
Het kotterstag beslag is gelukt. Het oude is opnieuw gelast en het is een versterkingsbruggetje rijker geworden. Door het lassen is het flink vervormt en heeft Bram veel moeite moeten doen om het weer een beetje in fatsoen te maken. Het zit weer op de mast gemonteerd en nu maar hopen dat het weer jaren mee kan.
We nemen afscheid van Roger en Joycelyn op de Tarpan onder het genot van een lekker wijntje en zelfgerookte zalm. Wie weet gaan we ze in Nederland weer eens ontmoeten.
Na veel geborrel op de Deo Volente van R en R zeilen we naar Roche Harbour op De San Juan eilanden en klaren daar in. De Amerikanen zijn altijd een beetje paranoia daarmee, maar dit keer viel het mee. De beambte is nieuw, werkt normaal bij de ferrie en weet niet veel. We zijn weer op Amerikaans grondgebied en zullen daar tot eind oktober blijven.

We ontmoeten de Bannisters in Garrison Bay en hebben een gezellig weerzien met borrel en potluck bbq. Overdag maken we samen met hun en een Frans koppel een wandeling naar het Engelse kamp. Om een varken is daar 12 jarige oorlog tussen de Amerikanen en de Engelsen geweest. De Engelsen hadden een beter en gezelliger kamp gemaakt dan de Amerikanen.
In het museum werkt een Nederlandse vrijwilligster met haar man. Het is interessant om te horen hoe hun de gepensioneerde dagen doorkomen. Zij trekken met hun camper het hele land door om op verschillende plaatsen als vrijwilliger bij te springen en voorlichtingen te geven.
’s Morgens zie ik drie zeehonden bij een boei liggen en wil die eens mooi op de foto zetten. Ik kan dan niet de buitenboordmotor gebruiken, want dat maakt te veel herrie. Met alleen de uiteinde van de roeispanen, plat op mijn buik in de dinghy, peddel ik er traag naar toe en neem af en toe een foto. Ik kan nog steeds dichterbij komen. Als ik op 10 meter afstand ben floepen ze toch maar snel in het water. Bram neemt mij ondertussen, zonder mijn medeweten op de film. Wie kijkt naar wie?  
De volgende stop is Port Angeles. We willen daar wat inslaan voor de oversteek naar San Francisco. Bram vervangt er eerst slangen voor de watertank en de volgende dag willen we boodschappen gaan doen. Het weerbericht steekt daar een stokje voor. De Juan de Fuca Straat die we door moeten, is berucht voor zijn harde tegenwind. Deze staat vandaag niet, maar morgen wel. Dan maar inkopen doen in Neah Bay. We vertrekken eigenlijk te laat denken we om de stevige stroom lang mee te hebben, maar gaan toch om geen tegenwind de volgende dag te hebben. De stroom is ons goed gezind en hebben hem de hele weg mee. 
Neah Bay is een Indianenreservaat en verkopen helaas geen alcohol. Heel jammer voor Bram: de bier voorraad is op. Voor bier is hij erg inventief. Hij mailt de Vakasa, van Tony en Katie, die in Port Angeles zijn. Zij nemen wat bier mee. We mogen bij de bierleverancier gelijk vers gevangen zalm mee eten. Ondertussen wordt het weer uitgebreid bestudeert en besproken en een hoop gelachen.

Na een paar dagen ziet het weerbericht er goed uit en verlaten we de baai samen met een Franse boot en de Vakasa, in de mist. Er is weinig wind, om 11 uur zetten we de halfwinder erop en gaan lekker. Ondertussen slaan we een zalm aan de haak, waar we 4 keer van kunnen eten. Njam njam. De dag erop hebben we weer beet. Het moet een vreselijke grote geweest zijn, want de vismolen slaat bijna op tilt. Deze verliezen we al snel .
De nachten op zee zijn betoverend met zijn lichtende zee en een hijgende dolfijnen naast de boot. De maan is nog heel smalletjes en laat zich maar een paar uur zien. Op de gribs, computerweerberichten, die je op de ssb binnen kunt halen, zien we het weer verslechteren en besluiten om Newport aan te lopen. Na twee etmalen zeilen, lopen we daar binnen en blijven daar twee nachten. Het is en leuke plaats, bij de visfabrieken kun je de zeeleeuwen vanaf een pier van heel dichtbij bewonderen. Het zijn over het algemeen mannetjes zonder harem, die onder de wondjes zitten. Op de pier een beetje verder zitten de vrouwtjes met hun jongen.
De steiger waar die gasten verblijven is bijna vergaan. De gemeente heeft geen geld voor een nieuwe en vraagt aan de toeristen een donatie. Is wat voor te zeggen, want het is vreselijk leuk om deze koddige beesten van dichtbij te observeren.

Na twee nachten in de jachthaven ziet het weerbericht er goed uit om verder te gaan. Onderweg zien we verschillende walvissen en zeeleeuwen. Ook zwermen vogels. Kleintjes, weet het soort niet, hebben veel moeite om op te stijgen als de grote boze Tarpan te dicht in de buurt komt. In paniek vliegen ze weg en bonken meerdere malen in de golven voor ze uit het water komen. Gewoon zielig om te zien.
Helaas is de wind veel minder dan ze opgeven en draait de motor 18 uur voor het zeil erop kan. Alleen een maar, de wind is tegen en hard ook: windkracht 6 en hoge korte steile golven. We schieten geen pepernoot op en deze wind verwachten ze ook voor de komende twee dagen. De keus is niet moeilijk, we gaan naar Brookings. We lopen net voor donker de haven binnen. De ingang is heel smal en ondiep. Er vaart een baggerschuit voor ons en we weten niet wat die van plan is. Hij laat ons voor gaan. Moe en nat, want het regent leggen we aan en slapen als rozen door de herrie heen. De volgende dag gaan we op verkenning uit, maar het plaatsje kan ons niet bekoren. De pelikanen en zeeleeuwen en – honden wel. Deze dartelen vrolijk de haven rond. De pelikanen zien er clownesk uit met hun lompe lijf en grote snavel. Maar ze vliegen als ballerina’s zo sierlijk. Ze laten zich niet het kaas van hun brood eten door de grijze zeemeeuwen. Die duiken op hun koppen, na een supergrote plons van de pelikaan, voor een vismaal en proberen dat af te pakken. Ze maken dan een ronde dansje om elkaar heen, de pelikaan houdt zijn snavel wijs nog even in het water en slokt dan snel zijn vangst door. Ik heb geen enkele keer gezien dat het de grijze zeemeeuwen lukt om iets te pikken.

In de volgende twee dagen lukt het ons om San Francisco te bereiken. Overdag zien we veel walvissen en Bram ziet er zelfs een uit het water springen met de verrekijker. De eerste nacht is vreemd en mooi. Er is weinig wind en lage mist. Je ziet niks op het water, alles is nat en de bijna volle maan schijnt over de lage wolken, waardoor er toch veel licht is. Bram zet om 1uur het zeil en 10 minuten later als ik de wacht overneem, kan ik razendsnel het ene rif na het ander erin leggen en stormt het. Het blijft gelukkig niet lang, maar de zee heeft zich in korte tijd heel erg opgebouwd. Onder alleen dubbel gereefd grootzeil lopen we 7 knopen. De dag erop neemt de wind langzaam aan af en worden we getrakteerd op duizenden dolfijnen. Ze duiken een uur lang rond de boot op, wel 4 verschillende soorten. De jeugd is het actiefst en springt enthousiast over alle golven. De ouderen spelen op de boeggolf.
Rond 10 uur ’s morgens varen we onder de wereldberoemde Goldengate Bridge, helaas is het niet helder. Maar we zijn weer een stap verder. Op de ankerplaats zien we de Vakasa en de Franse boot, waar we tegelijkertijd mee uit Neah Bay vertrokken,. We nemen in de jachtclub eerst een heerlijke douche. Ik voel de grond onder mij door gaan of ik nog op zee ben. We zijn weer en beetje mens na zo’n bad. Na een paar nachten op zee, zijn we altijd een beetje brak. Daarna nemen we onze gearriveerde naaimachine, WW, mee. Uitproberen doen we morgen. Happy hour vieren we op de Franse boot, samen met Katie en Tonie van de Vakasa. Catherine heeft heerlijke zelfgemaakte tonijn klaargemaakt..
Onze oogjes vallen dicht. Tot de volgende keer B en A